proptosi

Just another WordPress.com site


.

Καθώς κατέβαινα απαλά απο τα γαληνά ποτάμια,
Είδα πώς αρρυμούλκητο, δίχως πλοηγούς κυλούσα ¨
Κραυγαστικοί Ερυθρόδερμοι τούς είχαν στόχο βάλει,
Αφού τους κάρφωσαν γυμνούς σε παρδαλούς πασσάλους.

Το πλήρωμά μου ολόκληρο παντέρημο είχα αφήσει,
Στάρια της Φλάντρας φέρνοντας κι` Εγγλέζικα μπαμπάκια .
Όταν με τους πιλότους μου τελείωσε εκείνη η αντάρα,
Οι ποταμοί μ` άφησαν πιά να κατεβώ όπου θέλω.
Μές στον τρελλό τον παφλασμό των παλιρροιών, τον άλλο
Χειμώνα, πιό απειθάρχητο κι` απ` τα παιδιά, είχα τρέξει!
Κι` όσα χερσόνησα άφησα στο δρόμο μου ποτέ τους
Δεν είχαν νοιώσει σαματά πιό θριαμβικό απο κείνο.
Η καταιγίδα ευλόγησε τους πελαγίσιους μου άρθρους,
Απο φελό αλαφρότερο ωρχήθηκα στο κύμα,
Αιώνιος, όπως λέν, παγιδευτή θυμάτων, δέκα νύχτες,
Χωρίς των φάρων τα χαζάαααααααααααα να νοσταλήσω μάτια.
ΠΟΤΕ ΜΕ ΤΩΝ ΔΕΙΛΩΝ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΛΙΑ ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ

ΣΚΟΠΟΣ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ ΤΟ ΣΕΞ
preveli@radio.fm

Advertisements

One comment on “

  1. roxani preveli
    February 28, 2012

    Πιό αβρό παρ` όσο στα παιδιά του άγουρου μήλου η σάρκα,
    Το κύμα,πράσινο έλουσε το ελάτινο σκαρί μου
    Κι` έπλυνε κάθε μου κηλίδα απο κρασιά γαλάζια !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on February 28, 2012 by in Uncategorized.
%d bloggers like this: